Gras
15 juni 2010
Er zijn van die klussen die je zonder nadenken doet. Dat wil zeggen, zonder bewust te hoeven nadenken over de handelingen die je moet verrichten om de klus te klaren. Strijken is bijvoorbeeld zoiets. Volgens moeders receptuur werk ik een overhemd (Sam is into de overhemden) in vier minuten weg. En tegenwoordig vind ik het prettig liggen onder een (min of meer) gestreken dekbedhoes. Zo`n shirtje is al helemaal automatisme en met een stoomstrijkijzer vliegen de kreukels uit een spijkerbroek. Als die de strijkplank al halen.
Sam kijkt niet zo nauw. “Die zakken er in de loop van de dag wel uit.” Aap! Dat hij geregeld op zijn bliksem heeft gekregen vanwege een ongestreken Mac pakkie kan hem niet schelen. Het ligt even gevoelig met zijn Chef slash Zwager als ik hem steeds zo hoor. Sam is in elk geval niet van plan naar zijn pijpen te dansen. Deels snap ik het wel maar aan de andere kant…...je moet wel een beetje representatief voor de dag komen. Nog een paar dagen en we weten of hij geslaagd is of niet. Ik ben geloof ik zenuwachtiger dan hij. Hij heeft wel gelijk als hij zegt dat zenuwachtig zijn tóch niet helpt. Heel misschien een her voor Zorg & Welzijn. Niet voor niets zijn dertig kinderen opgeroepen om een eventueel her al vast te oefenen. En natuurlijk wil zo`n school ook een hoog slagingspercentage. Even kijken hoe laat NCIS begint. Als ik deze stapel af heb ga ik eerst maar koken. Dan kan ik straks voor de tv. verder strijken.
Stofzuigen is ook zo`n soort klus. Mijmerend en wel die stang van links naar rechts en voor naar achter. Een beetje suffig maar op zich ontspannend. Minstens zo suffig maar zeker zo ontspannend is grasmaaien.
Ik heb een hoekhuis. Toen wij daar kwamen wonen was de zijtuin zand en steen. Gijs wilde graag een moestuin en dat leek de ideale plaats. Nu hou ik helemaal niet van moestuinieren. Planten, bloemen, struiken en bomen, allemaal helemaal leuk. Maar voor zaaien, verspenen en opkweken heb ik totaal geen geduld. Dus ik deed de siertuin, Gijs de moestuin. Ik beloofde vol enthousiasme te oogsten maar uiteindelijk was ik slechts de grootste eter van eigen grond en daar bleef het bij. Om dus de moestuin te handhaven leek me geen goed plan. In eerste instantie stonden de vuilnisbakken wel netjes weggewerkt zo aan de zijkant van het huis. Op een door mij zelf aangelegd plaatsje. Ik heb drie weken niet normaal kunnen lopen van de rugpijn! Aan mij is geen tegelleger verloren gegaan. Hoewel de bakken inderdaad lekker uit het zicht stonden was de zijtuin niet charmant om te zien. Onkruid, een scheef gezakt plaatsje, en evengoed vuilnisbakken. En ineens wist ik het. Gras! Ik wilde gras! Mijn eigen gras onder mijn blote voeten. “Dat moet je ook goed onderhouden wil het mooi blijven hoor!” waarschuwde mijn schoonzus. Maar dat zag ik niet als een probleem. Een gezellige grasmat, leuk voor de hondjes om koel te liggen, visioenen van zwoele zomerse avonden languit op het gras met hier en daar een hond of kat. Ik zag het helemaal zitten. En dus kwamen twee beunen gras leggen en lieten mij tevreden achter met de nodige instructies. Ik heb me daar ruim twee maanden aan gehouden. Het gras groeide als kool. Ze lagen vast en het was een mooie groene oase. Tot ik ging spelen met mijn honden. Binnen de kortste keren zaten er twee grote kale plekken in het gras. Dit voorjaar was ik in de weer met snelstart en mest en ja hoor…..hele kleine groene puntjes kwamen boven de grond. De gaten vulden zich op en de honden werden verbannen van het gras. Maar ik zei het al. Ik heb geen geduld voor zaaien en opkweken. Veel te snel ging het gaas weer opzij en werd het gras royaal belopen. Dus uiteindelijk heb ik besloten dat ik géén gazon heb maar een doodgewone grasmat. Mét twee kale plekken. De rest van het gras groeit geweldig dus ik mag maaien!
Het rustig ratelen van mijn handmaaiertje, het geluid van vogels en het ruisen van de wind, de geur van vers gemaaid gras….zó relaxed! Het is even net alsof ik bij een afgelegen boerderijtje op mijn akkertje mijn akkertje bewerk. Een van de poezen hipt achter me langs en de honden liggen afwachtend naar me te kijken. Misschien komt het vrouwtje spelen!
Kep gaat steeds beter luisteren. Hij is nog steeds dommig en lomp maar wel een vreselijke lieve aandoenlijke hond. Toch maar geen tweede Jack Russel erbij. Ik heb maar twee handen en ballen gooien voor drie honden is nu al een hele toer. Ach…dat ouwe beest. Dertien wordt hij al. Ik hoop dat hij nog heel wat jaren mee zal gaan. Moet kunnen. Ze worden soms wel negentien. Dat gat in die heg moet dicht gemaakt. Kinderen er uit, Kep er in. Als die er elke keer vandoor gaat heb ik dadelijk bonje met de buren. En het is dat het ‘kattenhotel’ tegen het hek aan staat anders viel het om. Daar moet ik toch ook eens iets aan gaan doen. Weinig katten in het hotel geloof ik. Als het regent of sneeuwt, komen ze toch lieven thuis. Misschien dat het egelpaar dat we vorig jaar zagen er nog onder zit maar eigenlijk is het verder overbodig. Leuke klus voor de vakantie. Eerst donderdag maar eens afwachten. Zou ik helemaal kaal moeten? Nee toch? Nee…. Op `t lijstje zetten. Niet vergeten de verzekering te vragen hoe dat zit met eventuele thuiszorg. Zo! Dat is weer gedaan. Wat ruikt dat toch lekker.
Ik zet mijn grasmaaier in de schuur en ga eerst eens koffie zetten. Met een kop koffie in de hand kijk ik tevreden naar mijn pas gemaaide grasmat, waar precies in het midden een verse hondendrol ligt. Niks languit in het gras liggen. Geen blote voeten op het koele gras. Voortaan de klompen aan. Ach….wat kan mij het ook schelen. ;-))
| Reacties |
Schrijf zelf een reactie  |
| 16 juni 2010 door wirijo | Goh Loes,dat gemijmer schiet ook niet zo op he(grijns)
Sterkte morgen,ik denk aan je. |
