Koos Werkeloos
26 juli 2010
Nog achttien maanden en ik zit zonder werk. De kogels is door de kerk. De gemeente heeft haar plannen door gezet en de onderhandelingen zijn beëindigd. Mijn werkgever heeft uiteindelijk een acceptabel bod gekregen. Begin 2012 staan vijf man werkeloos op straat.
Helemaal onverwacht is het niet. De plannen van de gemeente bestaan al zo`n beetje tien jaar en ik wist er van. En klanten ook natuurlijk. En elke keer als er weer iets in de krant stond kwamen er vragen en wist de ene klant nog meer dan de andere.”O, dat kan nog jaren duren.”was steevast ons antwoord. Want het zou ook nog jaren duren en het duurde ook nog jaren. Maar laatst waarschuwde mijn werkgever mij dat het nu toch wel in de buurt kwam. Als dan ineens de mededeling komt dat nu dan toch het einde van je baan een datum heeft is dat tóch even slikken. Ik heb nergens zo vrij en relaxed gewerkt als bij dit kleine familiebedrijf en ik ben bang dat ik ook niet meer zoiets zal vinden. En als je deze twee artikelen leest is het een wonder als ik überhaupt nog werk vind.
Werkgever heeft voorkeur voor jongen werknemers.
Ouderen vrijwel kansloos op de arbeidsmarkt.
Vanaf de eerste dag na het nieuws over de definitieve beëindiging van het tuincentrum werkte het anders. Klanten weten nog van niks, de uitverkoop is nog niet begonnen maar toch lijk ik onbewust de band die ik met dit bedrijf en de mensen heb af te bouwen. En ik beklaag me om de zoveelste tegenslag op mijn pad. Ik krijg er ene beetje genoeg van zeg maar. Na een paar dagen verandert dat weer. Anderhalf jaar is weliswaar zó om, maar is ook weer lang genoeg voor een geleidelijk proces van afbouwen. En opbouwen. Want hoe nu verder?
Volgens een artikel op internet dalen de personeelsadvertenties
De werkloosheid is iets gestegen. Helemaal geen gunstige berichten. De bloemendetailhandel waarin ik werkzaam ben beleefd geen hoogtijdagen. Ik ben straks zevenenveertig. Te oud. Te duur. En wat wil ik nu? Bleef het tuincentrum bestaan was er niets aan de hand. Ik had leuk gezellig werk, het liep goed en ik kreeg netjes elke maand op tijd mijn salaris gestort. Maar na bijna dertig jaar werken in koude bloemenzaken en tuincentra, veel sjouwen staan en lopen, begint de slijtage toe te slaan. De scharniertjes willen niet meer zo goed. Sjouwen gaat me niet meer zo goed af en na een hele dag staan en lopen kom ik s`avonds als een tachtigjarige met spit van de bank af!
“Elk nadeel heb z`n voordeel.”Misschien dat deze onfortuinlijke toestand omgebogen kan worden tot de start van een heel nieuw begin?
Op de site van het CWI/UWV lees ik dat ik in aanmerking kom voor een uitkering. Nog een ingewikkelde constructie maar kennelijk telt elk gewerkt jaar als een maand waarin je uitkering krijgt. En het is mogelijk om vanuit die zelfde WW uitkering een eigen bedrijf te beginnen. Een persoonlijk gesprek met een UWV medewerker bevestigd wat op de website staat. Dat valt op zich niet tegen dan. Niet dat een WW uitkering zo`n luxe positie is. Niet alleen heb je dan nog maar zeventig procent van je laatst genoten salaris, veel keus in het accepteren van werk heb je dan eigenlijk niet. In het eerste half jaar heb je het recht te zoeken naar ‘best-bij-opleiding-en-wensen-passend-werk’en met een maximale reistijd van twee uur. Kleine beroerte…twee uur! Ik reis nu tien minuten! Na dat half jaar wordt het toch zo`n beetje pakken wat je pakken kan. Het is niet dat ik het niet snap, je moet ten slotte zo snel mogelijk die uitkering weer uit, maar toch… En dan de sollicitatieplicht, het gewroet in je financieel en persoonlijk leven. Bah! Bah! Daar zit je toch niet op te wachten! En als je de pech hebt het allemaal niet voor elkaar te krijgen en je aan het einde komt van je WW uitkering, kan je in de bijstand terecht komen. Alsof dat leuk is. De waarde van je eventueel opgebouwde reserves vervallen aan de sociale dienst die dit bedrag als maandelijks bedrag aan je gaan uitkeren. Als dat op is krijg je uitkering van de sociale dienst. Elke financiële stap die je zet wordt met argusogen bekeken. De slechten zullen het wel voor de goeden verziekt hebben maar je zal er maar mee te maken krijgen! Voor mij gelukkig genoeg tijd om ene plan te maken, zaken te onderzoeken en te bedenken wat ik écht wil, en kan. En daarbij kan de WW wel een handig vangnet zijn natuurlijk. Nu maar hopen dat een nieuwe regering geen roet in het eten gooit....
En nu staat er van alles op mijn ‘wat ga ik doen’ lijstje. Leraar bloemschikken, honden gedrag deskundige, dierenarts assistente, online bloemenservice, uitvaart verzorger, freelance bloembinder, hondenuitlaat service, leraar verkoopkunde, wedding planner, imago styliste, evenementen organisator, enz. enz. enz.
Ik kan om/bij scholen via het LOI, NHA of NCOI of hoe al die thuisscholen ook heten. En wie weet kan deze hersenscan mij helpen een goede keus te maken!
Gelukkig heb ik nog ruim de tijd. En ander ga ik gewoon tijdens de spits op een druk punt staan als sandwichvrouw. Het is hem ook gelukt!
Werk ze!
Loes
| Reacties |
Schrijf zelf een reactie  |
| 27 juli 2010 door wirijo | Jeetje Loes,weer iets op je pad.
Misschien heeft het idd zo moeten zijn,alleen pffff,weer denken en doen.
Het CWI geeft ook gelegenheid tot scholing en dan wordt het ook nog voor je betaald.
En dan zou een evt verhuizing natuurlijk ook in de pen kunnen zitten......in de buurt van de ROC's,AOC's ofzo........
En wat wil het geval,daar hebben ze opleidingen tot........en zoeken ze vast ervaren mensen uit het vak.
Is trouwens een vakgebied,waar weinig jonge mensen les in geven,dus wie weet een optie,ennuhhhhh,kom je vast af van die krakende scharnieren.
Maar neemt niet weg dat de boodschap een niet zo fijne is.
Succes ermee.
|
