| weblog |
| |
| |
Het zekerst is het onzekere5 februari 2010 “En dan is er bij toeval op de scan ontdekt dat er een verwijding in de aderen in uw brein zit.”
Ik kijk de specialist vol verbazing aan en ik heb het idee dat ik van kleur verschiet. “Mijn god wat nou weer!”denk ik en dat leest zij kennelijk van mijn gezicht af. “Niet schrikken.” Zegt ze. Maar natuurlijk schrik ik!
Ik zit bij de KNO specialist omdat mijn rechter oor het niet goed doet. Het hoort niet goed, het voert vuil niet af zoals het hoort en bij het minste geringste is het ontstoken. Het trommelvlies is ooit stuk gegaan en groeit nu naar binnen. Niet zo`n drama, blijkt. Bijna een jaar geleden ben ik naar het ziekenhuis geweest voor een scan en toen leek het er op dat een operatie snel nodig was. Nu blijkt, na het maken van een MRI scan dat het allemaal mee valt. Maar zo`n scan laat meer zien natuurlijk. En een oplettend scan bekijker heeft nu gezien dat er een aneurysma in mijn hersenen zit. De KNO specialist wil of kan me er niet al te veel over zegen. Het is niet haar vakgebied en waarschijnlijk kan of mag zij haar collega niet voor de voeten lopen. Ik wordt doorgestuurd naar een neuroloog en kan daar 19 februari terecht. Ik vind het ver weg, maar misschien is dat een goed teken. Was het ernstig geweest hadden ze me waarschijnlijk wel gehouden daar. Toch? De, overigens alleraardigste, specialist raad me af om op internet te aan kijken naar wat een aneurysma in de hersenen betekend. Ze heeft gelijk natuurlijk. Dat internet geeft heel veel informatie maar tegelijkertijd kan het je gek maken van onzekerheid en angst. Ik kijk natuurlijk toch. En wat ik lees is niet leuk en op z`n minst verontrustend. “Maar ja", zegt mijn vader, “misschien is het wel iets waar je wel tweeëntachtig mee kan worden! Je weet het niet.“ “Ik word hier niet blij van!” zegt mijn moeder. En Sam heeft acuut geen honger meer als ik hem (deels) vertel over het rare ding in zijn moeders hoofd. Mijn vriendin regelt per direct dat zij met me mee kan naar de neuroloog. En dat is wel heel fijn. Want alleen is dan ook maar alleen. Bij de laatste scan had ik het achteraf ook wel prettig gevonden als er iemand op had zitten wachten waar ik gelijk mijn verhaal aan kwijt kon. Slaat nergens op, om iemand van minstens vijftig kilometer ver te laten komen om een half uur in z`n eentje te laten zitten, in een ongezellige wachtkamer terwijl ik doodstil lig te wezen in een apparaat wat pestherrie maakt om daarna ‘Het viel mee, bedankt en tot ziens’ te zeggen en ieder zijns weegs te gaan. Maar toch…alleen is ook maar alleen. Dus mijn vriendin komt over twee weken een nachtje logeren en gaat met me mee.
Ondertussen is Sam tot de ontdekking gekomen dat de sector Zorg & Welzijn toch niet helemaal zijn ding is. “Mam, ik ga écht niet de rest van mijn leven ouwe billen wassen hoor!” Het voorzichtig verbreden van zijn zorg en welzijn horizon heeft tot niets geleid. Er is geen onderdeel van deze sector die hem aanspreekt. Wat dan wel wist hij ook niet. Iets creatiefs. Maar geen mode. Geen ontwerper. Nee….ook geen ‘interior designer’ of etaleur. Artiest? “Owwwww neeeee!” Maar wat dan wel? De open dagen komen, de keus moet gemaakt. Zestien jaar en het dan al moeten weten….wie heeft dat toch verzonnen? Als die kinderen rond de veertien zijn moeten ze zeggen welke richting ze in willen en als ze zestien zijn moeten ze bedenken wat ze de rest van hun leven gaan doen. En als ze, zoals Sam, verkeerd gekozen hebben zitten ze min of meer vast want er zijn geen of erg weinig opleidingen die aansluiten bij de destijds gemaakte keuze. Was Sam bij de Zorg & Welzijn sector gebleven dan waren er opleidingen te over. Oók in Brabant, waar ik van plan was heen te gaan. Nu blijkt dat er maar één opleiding fotograaf is die mogelijk aansluit. En die is in Gelderland. Ruim honderd kilometer van België vandaan. Of we dan wel moeten verhuizen...... Ach, het kan nog zijn dat opa en oma moeten gaan verhuizen en dan is dichterbij België wonen geen noodzaak. In elk geval gaan we vandaag bij een school in Eindhoven kijken waar misschien ook wat mogelijke alternatieven worden geboden. En dan...er zijn nog niet veel liefhebbers voor mijn huis. Op internet is het al ruim vierduizend keer bekeken maar nog niet één gegadigde heeft zich gemeld. Geen goede tijd voor natuurlijk, maar wat niet is kan nog komen. Misschien duurt het nog wel twee jaar voor het verkocht is en dan is net die ene fotograaf opleiding af en moet er een vervolg keuzen gemaakt worden. Wie weet hoe het er dan allemaal weer uit ziet.
Misschien moet een mens niet alles willen plannen en regelen en meer de dingen over zich heen laten komen en afwachten wat het lot brengt. geeft in elk geval rust in je hoofd en minder frictie met wat je eigenlijk zou willen. 'Go with the flow' zeg maar. IK ben er niet zo goed in maar al doende leert men waarschijnlijk.
Zoals ik al zei: het zekerst is het onzekere.
| Reacties | Schrijf zelf een reactie  | | 10 maart 2010 door Loes | De neurloog liet er geen gras over groeien. Nog voor mijn achterwerk de stoel had bereikt vertelde hij dat er inderdaad een uitstulping in een ader in mijn hoofd zit.
http://www.aneurysma.nl/wat_is.php
Hoewel ik liever had gehoord dat het één van de 2500 andere (en onschadelijke) mogelijkheden was, had ik er toch voldoende rekening ee gehouden en zodoende was de schok niet al te groot.
Het gaat een poosje duren eer het allemaal achter de rug is. Ik mag naar het UMC waar een specialist zich er over zal buigen. We hebben bedacht dat ik zeker drie keer naar het UMC zal gaan. Eén keer voor het gesprek, dan voor een nieuwe scan en de derde keer voor de uitslag van de scan en het bespreken van de volgende stappen.
Volgende de neuroloog zal ik rekening moeten houden met een operatie. Met een slangetje de ader in om de uitstulping af te sluiten.
http://www.aneurysma.nl/coiling.php
http://www.aneurysma.nl/coil_behandeling.php
Maar het kan ook altijd nog zijn dat na rijp beraad wordt besloten dat behandelen te risicovol is. Of dat het helemaal niet nodig is er überhaupt iets aan te doen. De kans is groot dat het er al jaren zit en dat het ook wel jaren kan blijven zitten.
Ik weet dus iets meer, en eigenlijk niets. Want het liefst had ik hier geschreven dat er niks aan de hand is en dat ik verder ga met het volgende hoofdstuk van mijn leven. Maar voor het zover is moet ik nog even 'verder lezen'.
|
| 8 maart 2010 door Loes | Nou....ik ben jarig! ;-))))
Niet dat ik het echt vier want dat was me even te druk en te veel georganiseer met al die dokters toestanden en zo. Maar gisteren zijn mijn vader en moeder geweest en dat was erg gezellig. En Sam verwend me tot en met. Heeft gewoon álle kadootjes voor me gekocht die ik gevraagd heb, nog een extra verrassing in de vorm van een armbandje erbij (lieffff....), ontbijt op bed vanmorgen en een slinger aan de muur.
Vanmorgen ben ik verjaardag gaan vieren bij mijn collega`s, was ook heel leuk. Vanavond komt de a.s- moeder op de koffie met gebak en morgenavond komt mijn vriendin en die zei dat er dan ook wat verjaardag gevierd gaat worden. (Hoezo, ik vier het niet...)
Verder komt zij met name omdat ik niet graag alleen naar de neuroloog ga voor de uitslag van de scan. Woensdag moet ik er zijn om negen uur. Dan hebben we het maar gehad ook. Wat dat betreft weet ik dus niets.
Wel dat de kortademigheid waar ik de laatste tijd last van heb een gevolg is van het jarenlang roken en - helaas - dat wordt niet meer beter. Ook niet slechter en dat is dan weer een voordeel. Ik kan er oud mee worden. Uit bloedonderzoek is gebleken dat ik zo gezond ben als een vis en dat ik geen rheuma heb maar toch echt artrose (en daar kan je ook honderd mee worden), en mijn bloeddruk is die van een jonge godin! ;-)
Al met al voel ik me wat beter en ik heb lekker een ruime week vrij genomen om te doen én laten waar ik zin in heb. Het enige wat me nog in de ban houdt is de uitslag van aankomende woensdag dus.
Verder is Sam na 4 pogingen (!) dan toch echt geslaagd voor zijn theorie brommerrijden en helaas is hij de klos en moet hij zo`n beetje 300 euro betalen om zijn praktijkcertificaat ook in de zak te hebben om dan echt het rijbewijs te krijgen.
Bedankt voor het meeleven!
Groet,
Loes |
| 7 maart 2010 door Ina | Loes, hoe gaat het nu met je?
Weet je al wat meer? |
| 24 februari 2010 door Ina | Lieve Loes,
Heel vervelend dat de dokter nu nog steeds niets zeker weet.....
Dat lange wachten is slopend!
Gelukkig is het geen tumor; die zekerheid heb je nu in elk geval wel gekregen.
Sterkte bij het wachten tot de volgende afspraak in het ziekenhuis!
Groetjes en liefs,
Ina |
| 19 februari 2010 door wirijo | Loes,
Balen voor jou dat je nog geen uitsluitsel hebt.
Aan de andere kant,als jij klachten had gehad,was er per direct actie ondernomen,en had je vandaag of morgen al onder de scan gelegen.
Dat je je van alles in je hoofd haalt,ja is logisch toch,je hele leven gaat aan je voorbij en het huilen staat je nader dan het lachen.
Deze stress is bijna erger dan de kwaal zelf.
De wachttijd,ja is geen lekker ding,daar moet je doorheen.
Hoe zuur ook.
Ik heb geen wijze raad voor je,het gevoel herken ik wel.
Heb zelf ook zoiets meegemaakt,de angst, onzekerheid is moordend.
Vanuit hier een dikke zoen en ik denk aan je. |
| 19 februari 2010 door Loes | Verdarrie! Twee weken lang heb ik me allerlei dingen in mijn hoofd gehaald in de onwetendheid over wat er nu precies in mijn hoofd zit. Een aneurysma kan volgens de informatie op internet knappen. Met alle enge gevolgen van dien. Verlammingen, uitvalsveschijnselen, overlijden. Ik heb al lopen verzinnen hoe dat dan moet met Sam, als ik niet of niet meer goed voor hem kan zorgen. Ik had al bedacht waar mijn katten heen moeten. Ik dacht nog na over een goed adres voor mij honden. Ik moet er niet aan denken......
Andere momenten dacht ik maar aan de uitdrukking: "Een mens lijdt het meest van het lijden dat men vreest..." en zette alle rampscenario`s uit mijn hoofd. De tijd zou het leren. Maar de dreiging zat constant in mijn hoofd.
Vandaag ben ik bij de neuroloog geweest. Hij heeft het over een mogelijk aneurysma. Het is dus niet zo zeker als de kno arts me deed geloven. Begin maart een tweede scan en een ruime week later weer een gesprek met de neuroloog. Als het geen aneurysma is kan het zo`n beetje vijfentwintighonderd andere dingen zijn.... Geen kwaadaardige dingen in elk geval. En het is zeker géén gezwel. Dat is wel prettig om te horen....
Als het wel een aneurysma is zijn er grofweg twee mogelijkheden. Een operatie waarbij mijn schedel opengemaakt wordt, of een slangetje door aderen om de uitstulping af te sluiten. Daar is de neuroloog niet al te diep op door gegaan. Het is nog niet zo ver ten slotte.
De onzekerheid blijft nog even. |
| 19 februari 2010 door wirijo | Loes,hoe is het gegaan vandaag? |
| 8 februari 2010 door Loes | 'In gelderland is het ook mooi wonen hoor,en een groot woning aanbod.
Neem je gezellig je ouders mee.'
Hahaha, dát vind ik nou eens een goed idee! Ik zou het trouwens niet erg vinden als zij deze kant uitkomen. Maar k kan me ook voor stellen dat 'oude bomen' inderdaad niet meer verplaatst moeten worden.
Die school waar het nu om gaat is ROC A12 in Ede. De opleiding is assistent fotograaf.
Groet,
Loes
|
| 8 februari 2010 door wirijo | Hoi Loes,
Misschien even bellen naar de ROC´s van zijn keuze,als er veel animo voor een opleiding is kan ik me voorstellen dat ze eerder sluiten.
Maar je hebt gelijk,beter een opleiding waar hij voor gaat dan blijven tobben of dit het nu is.
Mijn zoon is ook heel lang aan het twijfelen geweest,en voor zijn huidige opleiding heeft hij zich pas ingeschreven medio juni,en dat kon nog met gemak.
Waar in Gelderland zitten ze?
In gelderland is het ook mooi wonen hoor,en een groot woning aanbod.
Neem je gezellig je ouders mee.
Groetjes. |
| 8 februari 2010 door Loes | Dag Wirijo,
Sam is niet echt een twijfelaar wat betreft Zorg & Welzijn maar heel duidelijk in zijn standpunt ben ik bang. Het wordt géén Zorg & Welzijn. Ik zie hem wel in het jongeren werk of iets in die richting. Maar Sam ziet het gewoon helemaal niet zitten.
Fotograaf is ook een mooi vak natuurlijk, en als dat uiteindlijk tich zijn keus wordt, dan is het zo. Liever een opleiding waar hij enthousiast voor gaat dan met tegenzin naar school.
Is dat bij alle ROC`s, die uiterste inschrijfdatum van 1 juni? Dat vind ik wel wat meer rust geven eerlijk gezegd.
De school in Eindhoven wordt het ook niet. OP naar Gelderland eind maart!
|
| 7 februari 2010 door wirijo | Goh Loes,kan me voorstellen dat je geschrokken bent en dat je flink aan het malen bent geslagen.
Het klopt ook dat het internet in deze niet je beste vriend is.
Ik hoop voor jou dat de neuroloog rust kan brengen in je gedachten stroom.
Dat Sam begint te twijfelen is logisch,de keuzes zijn niet makkelijk.
Maar Zorg en welzijn is breder dan alleen konten wassen,switchen halverwege de opleidingen wordt vaak gedaan,misschien ligt daar de optie voor hem.
Sommige ROC´s hebben ook een basisjaar waarin bepaald wordt waar zijn interesses liggen,ook de school nu kan verschillende testen doen,om zijn talenten te bepalen.
En ze hebben een uiterste inschrijfdatum van 1 juni,voor de twijfelaars.
Sterkte. |
|
|