de Boer, Jantje de Boer
28 januari 2012
Als ik bij de fysiotherapeut ben geweest heb ik niet, zoals hij aan geeft, een dag napijn maar de hele week. In mijn rug, in mijn armen en mijn handen tintelen. Mijn voeten ook soms. En als ik s `ochtends mijn bed uit kom ben ik zo stijf als een plank. Pas na het douchen en wat bewegen loop ik soepeler. Soepeler. Want helemaal vlot gaat het nooit. Ik blijf stijf-achtig en zo nu en dan gaat er een flinke steek door een spier. In mijn bovenarm, in mijn kuiten en zelfs in mijn schouder. Ouderdom zal wel. En na zo`n dertig jaar werken in koude en vochtige bloemenwinkels en tuincentra zal ik wel aan het slijten zijn. De laatste keer bij de huisarts is uit het bloedonderzoek niets naar voren gekomen, net als de keer daarvoor. Zo gezond als een vis met vermoedelijk artrose Nu heeft mijn moeder ook artrose. Ik kan me goed herinneren dat zij de kou aan haar handen niet verdragen kon en in de wintertijd haar handen onder heet stromend water hield tot de pijn weer weg was. Goed mogelijk dat ik daar ook last van heb. En helaas heb ik van mijn vader niet zijn krullend haar mee gekregen maar wel zijn ongelukkige voeten. Met een Hallux Valgus en doorgezakte voeten is het misschien niet gek dat ik na drie dagen werken zo moe ben en pijn in mijn rug heb en zo.
Dus ik hobbel door. Niet zo zeuren en niet aanstellen. Het zal wel over gaan. De december maand is drukker en beladen, daar zal het wel mee te maken hebben. Maar het gaat helemaal niet beter. Ik slaap niet lekker want het doet zeer. Ik begin moe aan de dag en aan het eind van de dag lijkt het wel of ik de marathon heb gelopen. (En daar moet ik met die voeten niet aan denken!) Er moet haast wel meer aan de hand zijn. Als ik ‘stekende pijn in spieren’ google rol ik zo de online wereld van Reuma, MS en FM in. Ik lees, herken een ga wéér naar de huisarts. Het blijkt dat ik álle drukpunten heb die er zijn om de chronische aandoening fibromyalgie aan te herkennen. Mijn pijn en vermoeidheid heeft een naam, is erkend, ik stel me niet aan! De opluchting is van korte duur. Chronische aandoening, dus niets aan te doen en mee leren leven. Zoeken naar een juiste balans en als het te veel wordt kan een paracetamol de scherpe randjes er afhalen. En als het té wordt kan antidepressiva worden voorgeschreven. Daar wou ik dan maar even mee wachten. Ken je dat, je hebt nog nooit van iets gehoord maar op het moment dat je er mee te maken krijgt en het aan die en gene verteld, blijkt ineens zowat iedereen wel iemand te kennen die óók…En die had baat bij...,en de volgende deed... , en weer een ander zet....Leuk en absoluut heel goed bedoeld, maar je hebt er uiteindelijk niets aan. Ik zal er toch zelf weer mijn weg in moeten vinden.
Het zal Jantje de Boer weer eens niet wezen…..
Epilepsie is ook chronisch. Gelukkig zijn daar wel medicijnen voor die helpen de aanvallen van epilepsie tegen te gaan. Bij honden met epilepsie is dat niet anders. Mijn hond heeft epilepsie. Het is de derde al die het heeft. Makker, mijn oude Flatcoat had misschien vier keer per jaar een aanval. En Koos, één van mijn Border Collies heeft het ook. Maar minimaal. Zo nu en dan een aanval waar hij snel uit herstelt. Heel aandoenlijk komt hij naar me toe gestrompeld om troost en steun te halen en tegen me aan te kunnen liggen tot het over is. Met Kep, de andere Border Collie is het heel anders. De eerste keer dat hij een aanval kreeg raakte hij totaal in de war. Was een tijdje bang voor mij, schuim bekte en ging er van door. Gelukkig duurde dat niet lang maar het was het begin van een hele periode van dierendokteren, medicijnen, medicijnen aanpassen en dosis verhogen en héél véél dweilen. Elke aanval roept een volgende op en elke aanval veroorzaakt wat schade in de hersenen van de hond. Het is dus erg belangrijk dat de medicijnen aan slaan en de aanvallen onderdrukt worden. Maar Jantje de Boer zou Jantje de Boer niet wezen als het ook inderdaad zo zou gaan. Hoe het kan is onduidelijk maar de medicijnen doen voor Kep niet wat ze moeten doen en elke drie weken is er opnieuw een hele serie aanvallen. Daarna heeft hij minstens een week nodig om weer helemaal op peil te komen. En dan is het een kerngezonde, levendige en gehoorzame lieve hond. Tijdens en na de aanvallen is Kep zichzelf niet. Onzindelijk soms, vreetkicks, knagen aan meubilair en zwabberig en afwezig. Hij voelt zich ook duidelijk niet fijn. Zielig. Als laatste redmiddel is er een extra pil die hij twee maal daags erbij krijgt. Snel rekenen en de som komt op vijfenvijftig euro wat Kep extra zal kosten ten opzichte van een gemiddelde huishond. En dat terwijl mijn inkomen al met tweehonderd euro gedaald is door een geeindigde weduwe uitkeringen en vermoedelijk nog lager zal worden als ik geen baan vind voor augustus. Ik doe het toch. Een schuldgevoel omdat ik nooit zeker zal weten hoe het Kep zou zijn vergaan als ik niet voor de medicijnen kies is verschrikkelijk. Maar als dit ook niet werkt is echt alleen euthanasie nog over om het arme beest lijden te besparen.
En die beslissing nemen is een crime!
Daarom loopt hier ook nog Flop rond, mijn veertien jarige Jack Russel. Oud, stram en met een sluimerend gezwel in zijn poot waardoor hij niet goed meer lopen kan. Maar hij kwispelt nog, blaft en waakt op zijn manier. Hij eet met graagte, drinkt en doet zijn rondje in de tuin. Door twee maal daags een pijnstiller komt hij de dag comfortabel door en al ligt hij veel op zijn bedje, je laat zo`n beest toch niet inslapen? Toch is zijn einde in zicht, en zal hij al dan niet op natuurlijke wijze, op kort termijn het tijdelijke met het eeuwige gaan verwisselen. En aangezien zowel de dierenarts als ik niet heel veel vertouwen hebben in een blijvend effect van het nieuwe middel bij Kep, kan het zo maar zijn dat ik op kort termijn twee maatjes kwijt raak. Lekker vooruitzicht.
Ondertussen is het buiten prachtig weer geworden. Het lijkt wel voorjaar met dat waterige zonnetje en een wandeling in het bos met Koos en Kep klinkt eigenlijk wel heel aanlokkelijk.
Fijne dag allemaal,
'Jantje de Boer'
Loes
[FILE]
van links naar rechts: Koos, Kep, Flop
